jul 24 2010

Auteur “de oordopjesmoord” geeft zijn mening!

Category: Algemeen,Boekenadmin @ 13:24

 

 

 

Onderstaande reactie kwam Hans Mauritz 
Auteur “De Oordopjesmoord”
Website: www.deoordopjesmoord.nl

 

 

Jacky,

Ik heb zoals je weet het dossier (althans alles op de site) tweemaal zeer, zeer geconcentreerd gelezen. Ik heb je anderhalf uur lang gesproken na een rechtszaak in Amsterdam die we – toevallig – samen bezochten. Ik deed vijf jaar lang dag in dag uit research voor een true crime story en ontmoette een keur aan psychopaten als Renetta, volidioten, corrupte politieagenten en ondermaatse rechters. Ik bestudeerde tal van moordzaken en ging daarin heel ver. Soms te ver. Ik weet één ding zeker: als je het dossier van Louis aan 10.000 gewone, eenvoudige maar weldenkende mensen voorleg dan zullen er 9.999 het als onbegrijpelijk verklaren dat Louis op basis van de verklaringen van een aan psuedologia fantastica lijdend schepsel als Van der Meer R. tot levenslang is veroordeeld. Punt.

Awel, geen punt. Waarom? Die Van der Meer die blijkens de vijfde posting in deze draad blijk geeft van emotionele incontinentie ( een beetje psycholoog van de kouwe grond leest bij deze dame tussen de regels door het echte verhaal) is eigenlijk het grootste probleem nog niet.

Levens als die van Robert Horchner, Sweeny, Louis en Louwes worden vernietigd door Petertje. En hij heeft daar nog echt schijt aan ook. In mijn boek De Oordopjesmoord (preview en zaaksomschrijving op DeOordopjesmoord.nl) besteed ik een omvangrijk hoofdstuk aan het mediatiseren van dit soort zaken en trek de parallel tussen de bestaande en bekende De Vries-machinaties en de wijze waarop hij Wilko Ites stigmatiseerde gedurende drie uitzendingen over de moord op Ran Biemans. Hoeveel jaar (gecumuleerd i.v.m. meerdere vergrijpen) zou zo iemand eigenlijk moeten krijgen voor het onschuldig laten opsluiten van vermeende daders. Dat is een zeer relevante vraag. Twee maal levenslang lijkt me een reële schatting.

Zonder De Vries was ’t Van der Meer niet gelukt Louis er in te luizen.

Louis was geen brave jongen maar dit is werkelijk te krankzinnig voor woorden.

De Vries is de kampioen van het weglaten, de briljante insinuatie en de hapklare suggestie. Ja, en dan is de verhouding tussen 10.000 en 9.999 natuurlijk helemaal zoek. Dan wordt het anders. Dan scoren we, is SBS6 happy want de telller voor de reclameblokken voor, tijdens en na de uitzendingen giert als een ventilator en Peter vult zijn zakken. Pure roof over de rug van het slachtoffer wiens dossier zich leent voor – daar gaat ie weer – suggesties, insinuaties en het tricky weglaten van ontlastende details, feiten en omstandigheden.

Op één of andere manier mag ik die Steven Brown wel. Het is een ongeleid projectie (heb ik hem ook zelf gezegd ) maar ik hoop dat zijn nakende boek over Peter, Tijdperk Peter R. de Vries, 25 jaar Mafiajournalistiek, een bestseller wordt. Zowel in zijn boek als in het mijne zit de Hagemann-case en het is te hopen dat ook andere media zullen volgen.

Als je echt studie maak van de Vries dan ga je nog sympathie krijgen voor Joran.

Zoals beloofd krijg je in september een exemplaar van me en als je ’t uit hebt laat het dan Louis maar lezen. Wellicht beurt het hoofdstuk over De Vries hem wat op.

Ik draai m’n duimen voor je.

J. Hans Mauritz


apr 17 2010

Karate Bob – Koos H – Peter R de Vries

Category: Boeken,Is dat zoadmin @ 11:16

 

Hieronder passages van Slobodan Mitric alias Karate Bob die al het een en ander in zijn boek de revu liet passeren m.b.t. Koos H. en de vieze-president Mr. Stolk.

 

 Dr. Troublemaker en Erik van Kampen in het Haagse Bos – Zomer 1978 …

 Koos Hertogs en Dr. Troublemaker in het Haagse Bos – Zomer 1978 …

Koos was lid van een van de meest gevaarlijke, terroristische internationale bendes die onder de IDB opereerde. Hun doel was een paar staatsgrepen in Afrika te plegen en een minister-president te liquideren. Ze hadden 100 zware jongens en 10 miljoen dollar beschikbaar gesteld … WACE in samenwerking met de Nederlandse contra-inlichtingendienst heeft dit verhinderd. Maar het is Dr. Troublemaker niet door de Nederlandse regering in dank afgenomen dat hij in het hart van die bende heeft kunnen komen – en de hele contra-operatie leidde onder andere met Hans Teengs Gerritsen…. Om de zaak onder tafel te schuiven heeft de Nederlandse regering Koos beschuldigd van kindermoorden. Toen Dr. Troublemaker protesteerde werd hij er ook van beschuldigd dat hij zogenaamd tientallen Nederlandse prostituées en vrouwen van topcriminelen verkracht zou hebben. In zijn roman Nederland’s Maffia heeft Dr. Troublemaker 10 procent van al die smerige praktijken van de corrupte Nederlandse overheid beschreven… Dus 90 procent zal in andere boeken aan het wereldpubliek gepresenteerd worden – indien Dr. Troublemaker in leven blijft…

BOEK NEDERLANDS MAFFIA
geschreven door Slobodan Mitric alias Karate Bob 1985

Te downloaden van (volg de aanwijzingen en sla het op):

https://acrobat.com/#d=ruu37YV-Rn*dMMuArIwqGQ

of

https://acrobat.com/#d=97rn1HbmSRqjMEoN36btnA 

Koos Hertogs (1949), zie: S.R. Mitric Nederland’s Maffia 1985, p.147-148 en 291-297, 299, 303-306, 337-340, 346; S.R. Mitric De Gouden Tip 2008, p.233

Boek “De Gouden Tip” 2008

http://www.willehalm.nl/degoudentip.htm 

- Hans Teengs Gerritsen (1907-1990), zie De Gouden Tip, p. 70, 157, 242, 245, 276 en 281

- Dr. Troublemaker (1948), zie: De Gouden Tip

- IDB, Inlichtingendienst buitenland, nu: AIVD, Dienst Inlichtingen Buitenland

- WACE, World Atomic Contra Espionage, zie De Gouden Tip

Het ging over meer dan 20 moorden …

Kinderen werden op bestelling gebracht naar rijke en invloedrijke klanten – sommigen waren zelfs ministers…

Indien een meisje gevaar bracht om te praten werd ze vermoord…

Indien de echte waarheid naar boven zal komen, denk ik dat Nederland uit elkaar zal vallen..

Door mij ermee te bemoeien in 1980-91 en bij de politie te Drenthe een verklaring af te leggen werd mij de mond gesnoerd… toen volgde een serie valse verklaringen dat ik zogenaamd tientallen prostituées verkracht zou hebben… Dat alles werd door zeer hoge Nederlanders geensceneerd… Met Koos Hertogs werd een deal gesloten.. Indien hij zijn mond zou houden dan zou hij vervroegd vrijgelaten worden… Koos is een pionnetje in het gehele spel… Ik ken hem vanaf het jaar 1974 toen hij voor een klein vergrijp vastzat in Scheveningen… Later had ik zeer veel contacten met hem… Hij kwam ook bij mij op bezoek in de gevangenis en ook heb ik hem vaak buiten ontmoet omdat ik in die tijd (vanaf 1975 tot 1979) toen ik in Scheveningen gevangen zat elke dag naar buiten mocht… Koos had mij alles in vertrouwen verteld voordat hij gearresteerd werd… Ik heb een advocaat in vertrouwen verteld over welke hoge persoon het ging, want ik vond dat de mensheid zoiets niet mocht tolereren.. Tenslotte waren het allemaal onschuldige kinderen die door die gevaarlijke pedofiele bende werd misbruikt en dan nog vermoord.. Die advocaat adviseerde mij om mijn mond te houden… Alleen daardoor werd ik in 1977 ongewenst vreemdeling verklaard, maar mocht tot 1979 toch elke dag naar buiten gaan.. Pas toen ik vertelde dat ik van plan was een roman over deze gruwelijke dingen te schrijven werd ik nota bene naar de Mesdagkliniek overgebracht door koninklijke lijfwachten die een functie hadden als arrestatieteam (lees: liquidatieteam).. Nadat ik beloofd had dat ik die hoogste persoon niet in mijn romans zou noemen werd ik vrijgelaten uit de Mesdagkliniek, maar dan wel weer geisoleerd in het Huis van Bewaring te Maastricht.. En toen de BVD mij de belofte had gegeven dat alles goed zou komen indien ik beloofde mijn mond te houden, werd ik door BVD’er Kuiper naar de gevangenis in Esserheem gebracht.. Daar mocht ik weer mijn auto hebben en naar buiten gaan wanneer ik wilde… Toen Koos gearresteerd werd ergens in 1981 of 1982, ik weet niet precies wanneer, heb ik bij de politie een verklaring afgelegd dat hij onschuldig is.. Maar toen begon een echte heksenjacht… Tientallen politieagenten van het arrestatieteam onder leiding van Arjo de Jong hebben mij in de gevangenis aangevallen met getrokken wapens… Ook dreigden zij mij dood te schieten indien ik die very important person zou noemen… Ook procureur-generaal Feber heeft mij bedreigd met de dood indien ik de waarheid zou publiceren… Ik heb een gedeelte van de hele affaire beschreven in de roman Nederland’s Maffia…

De toppersoon die alle touwtjes in handen heeft mocht ik niet noemen.. Wie weet komt ooit Nederland’s Maffia 2 uit..

Wat betreft Peter R. de Vries: hij is een vriend van die invloedrijke personen die hem ook grote pakken geld hebben gegeven en zijn doel is om alle schuld en blaam in de schoenen van Koos Hertogs te schuiven.. Koos is geen lieverdje… een zeer ordinaire en geraffineerde veiligheidsdienstman… erger dan welke echte crimineel ook.. Maar hij heeft meer dan genoeg gezeten voor zijn aandeel in deze hele affaire…

Ik denk dat men hem nu voor altijd van deze wereld wil doen verdwijnen.. Vooral omdat de maffia de topfiguur in deze affaire al jaren chanteert en ze Koos Hertogs niet meer nodig hebben.. Het zou jammer zijn, want Koos weet te veel en met een eerlijk proces zal hij tenminste de mensheid van dienst zijn indien hij kan getuigen… Koos kent ook de topfiguur in de plutoniumzaak…

Koos fungeerde tussen die Nederlandse topambtenaar en mij die van plan waren om een president in Afrika te liquideren – natuurlijk wisten ze niet dat ik toen al bij Reserve Police International zat en ze dachten dat ik een liquidatieagent was..

Jullie Nederlanders moesten je schamen… alle rotzooi in deze wereld in de laatste dertig jaar komt van jullie corrupte geheime diensten…

Wat betreft mr. Stolk: hij is niet zo’n belangrijke persoon geweest in die kindermoorden.. het is iemand anders met veel meer macht.. en die leeft nog!!!

Mr. H.R.G. Feber (1936), zie: S.R. Mitric, De Gouden Tip 2008, p.322

Koos Hertogs (1949), zie: S.R. Mitric Nederland’s Maffia 1985

 

Arjo de Jong (1954), zie: De Gouden Tip, p.240

Ebel Kuiper ( ), zie: Nederland’s Maffia

Mr. C. Stolk (1916-2004), zie: Nederland’s Maffia 1985

 Peter R. de Vries (1956), zie: De Gouden Tip 2008, p.190

BVD heet nu: AIVD

RPI, Reserve Police International, zie: De Gouden Tip 2008

 

Bron: Lees het hier

Ter aanvulling een kennismaking met O.v.J de Wit te Amsterdam die naar lijkt personen te laten arresteren voor “verkrachtingen”. Klinkt mij bekend in de oren!

Passage uit het boek “De Gouden Tip” 2008
Hoofdstuk 113

 

HOOFDSTUK 113

Op de parkeerplaats achter hotel Bloemendaal wemelt het van geüniformeerde en tot de tanden bewapende politiemannen in kogelvrije vesten. Twee elegant geklede heren in burgerkleding benaderen de speurneuzen. “Zijn jullie de privédetectives Dr. Troublemaker en Eigeman?”

Dr. Troublemaker knikt en schudt de hand met een van hen. “Ja! En jullie zijn, neem ik aan, rijksrechercheurs Lateveer en Klück?”

“Nee! Waarom?”

“We hebben een afspraak met hen,” voegt Johan toe.

De andere heer in burgerkleding stapt naar voren: “We zijn rechercheurs uit Haarlem.”

Dr. Troublemaker kijkt benieuwd naar het tiental geüniformeerde politiemannen. Hij herkent het hoofd van de politie dat hen gisterennacht uit zijn bureau gooide en knikt als teken van begroeting. De politieman werpt hem een afkeurende blik toe.

“Kijk eens Johan!” zegt Dr. Troublemaker tegen zijn partner. “Onze ‘vriend’ is hier!”

Johan trekt een lelijk gezicht “Ja dat zie ik!”

“Dr. Troublemaker, het spijt ons,” zegt een van de rechercheurs, “maar we moeten u arresteren.”

In eerste instantie denkend dat het een geintje is, strekt Dr. Troublemaker zijn armen uit.” Gaat uw gang!”

De commandant van het politiebureau komt dichterbij en doet hem handboeien om.

“Hé, en nou ga je achter de corrupte politieman aan!” Maar Dr. Troublemaker realiseert zich maar al te goed dat het geen geintje is. “Maak je geen zorgen, sheriff!” zegt hij tandenknarsend. “Ik heb tijd zat!”

“Haha!” kakelt de politiechef. “Over een twintigtal jaar zeker! Haha!”

Dr. Troublemaker negeert hem en spreekt de politieagenten in burgerkleding aan.

“Wat is de reden voor mijn arrestatie?”

“Dat is ook ons niet bekend!”

“Hoe is dat mogelijk?”

De rechercheur haalt zijn schouders op. “Dat is mij ook niet duidelijk!”

“Het is waarschijnlijk omdat ik weiger jullie koningin verder gratis te neuken,” grapt Dr. Troublemaker. “Mijn lul is toch geen oorlogsmisdadiger om levenslang op krediet te neuken.”

Iedereen lacht als een boer met kiespijn. “Hahaha!”

“We hebben een bevel om u naar de officier van justitie de Wit in Amsterdam te begeleiden,” zegt een van de rechercheurs.

“Dat is interessant!”

“Johan,” zegt de andere rechercheur, “jij bent vrij om te gaan!”

Johan protesteert: “Ik ga nergens heen zonder mijn partner!”

De rechercheur klopt hem op zijn schouder. “Johan, wees verstandig!”

“Jullie moet je schamen!” schreeuwt Johan. “Dr. Troublemaker riskeert zijn leven om jullie te helpen en kijk eens wat jullie hem aandoen!”

“Johan!”

“Stelletje fascisten!” schreeuwt Johan.

Een van de rechercheurs geeft een bevel: “Arresteer hem ook!”

Een aantal geüniformeerde politieagenten werpen zich op Johan en bedwingen hem snel. De politiechef van Bloemendaal doet Johan handboeien om. Zij nemen hem mee naar een onbekende bestemming.

*

Snelle politieauto’s begeleid door verkeerpolitieauto’s met gillende sirenes en knipperende blauwe lichten rijden de Amsterdamse boulevards op. Dr. Troublemaker, directeur-generaal van de Reserve Police International voor heel West- en Oost-Europa bevindt zich in een van de auto’s, op weg naar het centrale gebouw van de officier van justitie.

Een aantal geüniformeerde politieagenten leiden daar Dr. Troublemaker een kantoor binnen. Een politieman neemt zijn handboeien af. “Alstublieft, Dr. Troublemaker, het spijt me! We doen alleen maar wat ons bevolen is. Dat moet u tenminste weten.”

“Bevel is bevel!” zegt Dr. Troublemaker.

“Dat klopt!”

“Op het moment dat je zeker weet, dat diegenen die je opgedragen hebben om een onschuldige te arresteren niet gelijk hebben,” voegt Dr. Troublemaker er aan toe, “is het de plicht van elke ‘Blauwe Engel’ op deze aarde om te weigeren het uit te voeren.”

“Ach, mijn beste Dr. Troublemaker! Geloof me, ik zou dit niet gedaan hebben, als het niet voor degenen was van wie mijn salaris afhankelijk is.”

Dr. Troublemaker haalt eenvoudig zijn schouders op en gaat op een stoel zitten. De politieagenten verlaten het kantoor. Iedereen roept: “Succes!”

Een aantal minuten later komt een lange, elegant geklede heer het bureau binnen. Met een vriendelijke glimlach biedt hij zijn hand aan. “Ik ben officier van justitie de Wit!”

Dr. Troublemaker weigert zijn hand te schudden en opzettelijk tutoyeert hij hem.”Wat betekent dit allemaal!? Wat wil jij!?”

De officier van justitie strekt zich uit in een grote leunstoel en zegt: “Laten we een deal maken!”

“Met jou?”

“Ja!”

“Op zo’n manier! Man, ben je soms dronken!?”

De Wit glimlacht. “Vertel mij wie de ontvoerders zijn en ik verzeker je dat ik alle aanklachten tegen jou zal laten vallen.”

“Welke aanklachten!? Man, waar lul je nou over!?”

“Eerlijk gezegd weet ik zelf op dit moment ook niets! Maar ik kreeg een opdracht van hogerhand om je te arresteren! Dus alles hangt van jou af.”

Dr. Troublemaker kijkt de man met een aristocratische afkomst aan. Een nazaat van Neerlands beroemde historische broers de Wit, die door het volk opgehangen werden vanwege bijna dezelfde achterbakse methoden die de Wit nu gebruikt.

“Wat is Frans de Wit voor jou?”

De Wit lacht hardop. “Dat is mijn neef. Ik weet dat zijn vrouw Wil een valse aanklacht tegen je ingediend heeft. Frans heeft mij dat uitgelegd.”

Dr. Troublemaker werpt hem een indringende blik toe. “Heeft hij ook de moeite genomen om uit te leggen waarom hij van plan was de Nederlandse kroonprins te ontvoeren en met zijn bondgenoten een staatsgreep te plegen?”

Het gezicht van de officier van justitie wordt wit als melk. “Is dat waar?”

“Ja, dat is waar! En niet alleen wilde hij de kroonprins ontvoeren, maar ook vele andere vooraanstaande Nederlanders zoals ex-premier Van Agt, jullie beroemde voetballer Johan Cruyff en zo voort, en zo voort en zo voort…”

Het zweet breekt de officier van justitie uit. “Je bluft! Frans zit bij de BVD.”

“Net als jij samen met jouw collega-officier van justitie van Cappele! Daarom hebben jullie destijds in 1982 mijn nek gebroken toen ik jullie ontmaskerd had.”

“Geloof me! Ik heb daar niets mee te maken gehad! Heeft Frans Gerrit Jan Heijn ontvoerd?”

“Geen commentaar!”

De officier van justitie veegt het zweet van zijn voorhoofd met een zakdoek. “Vertel mij wie de ontvoerder van Heijn is!”

“U kent mijn schriftelijke voorwaarden.”

“Ja! Daarom bied ik je je vrijheid aan!”

“Het is niet aan jou om te beslissen over mijn vrijheid! Doe niet alsof je almachtig bent!”

“Ik kan je hier houden of nu vrijlaten!”

Dr. Troublemaker staat op en loopt naar het raam. Hij kijkt naar de tralies. “Ons gesprek is voorbij!” zegt hij.

“Zoals jij wilt. Wacht een ogenblik alstublieft!”

De officier van justitie verlaat het bureau. Na een paar minuten komt hij terug vergezeld door een lange atletisch gebouwde politiecommissaris. Beiden nemen plaats tegenover Dr. Troublemaker.

“Dr. Troublemaker wees verstandig!” zegt de Wit. “Vertel ons wie Gerrit Jan Heijn ontvoerd heeft en we zullen je direct vrijlaten.”

“Anders?” zegt Dr. Troublemaker met een boze stem.

“Zijn we gedwongen je te arresteren voor verkrachting!” zegt de politiecommissaris.

“Dr. Troublemaker! Zie je wel?” voegt de Wit eraan toe.”We geven je een kans! Wees redelijk, man!”

Dr. Troublemaker begint hardop lachen. “Dat is interessant! En wie heb ik dan verkracht?”

De officier van justitie en de politiecommissaris kijken elkaar aan. Tenslotte zegt de Wit: “Het dossier is nog onderweg. We zullen daar gauw achter komen!”

Dr. Troublemaker lacht. “Hahaha! Eerst arresteren jullie mensen en pas daarna smeden jullie de aanklacht! Heren, dit gesprek is voorbij!”

“Goed!” zegt de Wit. “Als jij in de tussentijd van gedachten verandert, hoef jij alleen maar de politiemensen te zeggen mij te bellen en ik zal meteen naar je toe komen! Onze overeenkomst is nog steeds geldig.”

Dr. Troublemaker begint de melodie van een oud lied ‘Mars naar Drina’ te fluiten.”

“Wat is dat?”

“Dat is begrafenismuziek,” grapt Dr. Troublemaker. “Voor wanneer mensen jou gaan lynchen voor de onvergeeflijke zonde om onschuldigen in kerkers te werpen.”

De politiecommissaris lacht sarcastisch. “Haha! Die film zal je niet zien.”

“Wie weet? Wie weet? We zullen zien!” Dr. Troublemaker blijft de melodie fluiten. De politiecommissaris en de officier van justitie verlaten het bureau.

Een uur later komt een rechercheur de kamer binnen. “Dr. Troublemaker neemt u mij niet kwalijk, maar ik moet u arresteren op grond van de beschuldiging dat u en uw partner Johan Eigeman samen een drievoudige verkrachting gepleegd hebben.”

Dr. Troublemaker glimlacht. “Hahaha! Maar, ik ben al gearresteerd man! En wie zouden wij verkracht moeten hebben?”

De onderzoeker haalt zijn schouders op. “De zusters Marlène en Suzanne K. en Roy Z. Geloof me, dit is mij ook niet helemaal duidelijk.”

“Gefeliciteerd! Hadden jullie niets beter kunnen verzinnen!”

“Vergeef me alstublieft! Ik vertel u alleen wat anderen mij verteld hebben.”

Dr. Troublemaker knikt en steekt zijn armen uit: “Alsjeblieft.”

De rechercheur zwaait met zijn handen. “Ik ga u geen handboeien omdoen! Kom mee!”

De politieman en de verdachte verlaten het bureau van de Amsterdamse hoofdofficier van justitie. Ze stappen in een limousine en rijden weg naar het hoofdbureau van de Amsterdamse politie …

EINDE

Bron: Passage uit het boek “De Gouden Tip” 2008 Hoofdstuk 113

Wil je meer weten over Slobodan Mitric alias Karate Bob? Lees dan hier verder

 

Tags: , ,


mrt 07 2010

Politiedossiers gaan wagenwijd open

Category: Boeken,Nieuwsflitsadmin @ 02:22

 

Van Olffen onthuld wat Politie al ruim 30 jaar verhuld!

Politie maakt zich schuldig aan Moord cq. medeplichtigheid aan moord, corruptie, valsheid in geschrifte, diefstal cq.ontvreemdingen, mijneed, nalatigheid, laster, smaad, obstructie,verkrachting, sexisme, misleiding, verzuim van plichtsbesef, de doofpotten, gijzelingen, machtsmisbruik, achterhouden van informatie, ernstige en minder ernstige verkeersovertredingen!
En de 3 deling van de korpsen.
De oprechte agent staat verloren in zijn hemd.

Misdaadverslaggevers en hun bronnen?

Peter Air tot in zijn ziel bloot gelegd en ontmaskerd!

De mediamanipulatie en het bruinen ogensyndroom op TV!

OM en Justitie uiterst chantabel!

En nog veel meer………………………………………………

Bron Michael van Olffen lees verder

 

Tags: , , , , , , , , , , ,


feb 21 2009

Dr.mr. Wedzinga ontrafelt Bas Haan

Category: Boeken,Rechtstaatadmin @ 20:26

 

Bas Haan, De Deventer Moordzaak. Het complot ontrafeld, Nieuw Amsterdam, 2009.

De titel en de ondertitel van het boek wekken hoge verwachtingen. Zeker wanneer de eerste zin luidt: “Wie heeft het gedaan, `de boekhouder’ of `de klusjesman’. Een zin die nog eens wordt herhaald op de achterkant van het boek. Daar staat ook dat onderzoeksjournalist Bas Haan op “vakkundige wijze” aantoont waar alle verhalen over die `boekhouder’ en die `klusjesman’ vandaan komen en aan de hand van het complete dossier en nooit eerder gepubliceerde documenten de “complottheorieën” ontrafelt en een antwoord geeft op “alle” belangrijke vragen. Er wordt ons een “ontluisterende” kijk in de gebeurtenissen achter de schermen van zowel politie als justitie en de journalistiek gegeven. Dat belooft heel wat.

Maar het boek ontpopt zich niet als “whodunit” en ook niet als een evenwichtige reconstructie van het dossier, maar als een “verklaring van goed gedrag” aan het Hof ‘s Hertogenbosch dat Louwes uiteindelijk heeft veroordeeld en een requisitoir tegen Maurice de Hond, de bekende opiniepeiler, die zich publiekelijk afficheert als iemand die er van overtuigd is dat “boekhouder” Louwes, die wegens moord op de weduwe Wittenberg is veroordeeld, onschuldig is. Een requisitoir dat is gebaseerd op de beschuldiging dat De Hond middels een “uitgekiende mediacampagne”, de “feiten” naar de achtergrond heeft weten te dringen en het vizier heeft weten te richten op “klusjesman” Michaël de Jong en diens vriendin. Omdat het boek op deze twee pijlers rust, heb ik het vanuit die optiek beoordeeld. Is Haan er in geslaagd om voldoende aannemelijk te maken dat het DNA-bewijs tegen Louwes toereikend is en dat Maurice de Hond te kwader trouw is en tegen beter weten in twee onschuldige mensen slachtoffert?
Nee, zeker niet!Als wetenschapper en voormalig rechter ben ik gewend om dossiers te lezen en streef ik er naar objectief en onpartijdig te oordelen. Omdat ik bovendien het dossier ken, meet ik mijzelf het recht toe om Haan de maat te nemen. Dit te meer omdat hij niet schuwt om ook anderen de maat te nemen. Dat leidt tot een voor sommigen wellicht onthutsende conclusie. Er is geen sprake van het ontrafelen van een complot en het is ook niet duidelijk wat Haan daarmee bedoeld. Of het bewijs toereikend is, vraag ik mij ten zeerste af en de vermeende kwade trouw van De Hond wordt door Haan geenszins aannemelijk gemaakt. Als er al mensen zijn die geloven in een complot, dan is dat geloof door het boek van Haan alleen maar sterker geworden. Want een ieder die het dossier meer dan oppervlakkig kent en enige juridische en wetenschappelijke kennis bezit, zal opvallen hoe eenzijdig en slordig Haan de informatie uit het dossier selecteert, hoe hij vervolgens conclusies trekt, niet op basis van niet voor redelijke discussie vatbare “feiten”, maar op grond van aanvechtbare veronderstellingen en aannames en hoezeer hij, niet gehinderd door kennis van zaken, zich vergaloppeert. Dat veel feiten worden weggelaten is onvermijdelijk. Het dossier is te omvangrijk. Waar het op aan komt is of de “feiten” zoals die door Haan worden gepresenteerd een evenwichtig beeld schetsen van de gebeurtenissen rondom de Deventer Moordzaak. Het antwoord is “nee”. Door een slechte selectie van de feiten, misinterpretatie van die “feiten” en slordig taalgebruik ontstaat een vertekend en misleidend beeld.

Het boek leest als een trein, wat niet wil zeggen dat het goed geschreven is. Het is vlot geschreven. Haan laat daarbij zien dat politie en justitie tijdens het opsporingsonderzoek steken hebben laten vallen. En wat voor steken. Het achterhouden van “ontlastende informatie” waardoor Louwes, na door de rechtbank te zijn vrijgesproken, in hoger beroep werd veroordeeld. Een mes zou daarbij het moordwapen zijn, terwijl dit mes geen DNA van de weduwe en van Louwes bevatte. Wat Haan schrijft over de werkwijze van de officier van justitie bij de rechtbank is alleen al voldoende voor een verdenking van wederrechtelijke vrijheidsberoving. Het is werkelijk schandelijk hoe deze officier van justitie na de vrijspraak en zeker ook na de herziening door de Hoge Raad haar gram probeert te halen. Om nog maar te zwijgen over het veroordelend arrest van het Hof te Arnhem. De uitspraak van het Hof illustreert treffend hoe gevaarlijk het is wanneer rechters klakkeloos afgaan op ambtsedige processen-verbaal van verbalisanten. De raadsheren maken zich er wel erg gemakkelijk vanaf door Louwes in een paar pennenstreken te veroordelen tot twaalf jaar gevangenisstraf. Een bewijsconstructie waarin de raadsheren de politie napapegaaien. De vrees dat dergelijke rechterlijke uitspraken geen uitzondering zijn is alleszins gerechtvaardigd, zeker omdat ook rechters hun quota moeten halen en steeds meer ingewikkelde zaken op hun bordje krijgen.

Haan is, zeker in het begin kritisch, en spaart politie, justitie en rechters niet. Ook zelfkritiek gaat hij niet uit de weg. Dat valt in hem te prijzen. Ook hij werkte maar al te graag mee aan de beeldvorming, waarin Louwes werd geportretteerd als een slachtoffer van politie en justitie. Na de herziening door de Hoge Raad, die als ik het boek goed begrijp meer de verdienste is van Haan als van advocaat Boksem, verwacht iedereen een vrijspraak. Het mes is immers van tafel geveegd en het daaraan gekoppelde steunbewijs in de vorm van een telefoontje van Louwes met de weduwe, dat door een zendmast in Deventer werd opgevangen, is onvoldoende om een bewezenverklaring te kunnen dragen. Het komt daarom als een donderslag bij heldere hemel dat het OM bij het Hof in ‘s Hertogenbosch op de valreep met belangrijk nieuw bewijs op komt draven. Er is DNA van Louwes gevonden op de blouse van de weduwe. Juridisch-technisch is het de vraag of dit nieuwe bewijs na herziening mag worden meegenomen, maar de verdediging maakt er geen bezwaar tegen. Vooral op basis van dit DNA-bewijs werd Louwes op 9 februari 2004 veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf.

Op die veroordeling valt volgens Bas Haan niets af te dingen. Het bewijs is toereikend en de moord is dus “opgelost”. Daarom is de focus gericht op Maurice de Hond, die zich eind 2005 mengt in het debat over de schuld c.q. onschuld van Louwes. Een debat dat mede werd aangezwengeld doordat een ernstige rechterlijke dwaling, de Schiedammer Parkmoord, aan het licht kwam. Door het ronduit belabberde opsporingsonderzoek in de Deventer Moordzaak en de maatschappelijke onrust die was ontstaan na de Schiedammer Parkmoord en, eerder al, de Puttense Moordzaak, werd alom steeds meer getwijfeld aan de integriteit van politie, justitie en rechters. Vragen die o.a. door Prof. Van Koppen en Maurice de Hond werden opgeworpen, waren voor het OM aanleiding een “oriënterend vooronderzoek” te openen. Ongeveer een half jaar later, medio 2006, oordeelt het OM dat het oriënterend vooronderzoek alleen maar meer bewijs tegen Louwes heeft opgeleverd.

Het heeft er veel van weg dat in die periode Bas Haan van mening is veranderd. Waar hij eerder nog overtuigd was van de onschuld van Louwes, is hij nu van oordeel dat de veroordeling terecht is. Die verandering van opvatting gaat gepaard met een verandering van toon en markeert een omslagpunt in het boek. De verdachte heet nu Maurice de Hond en het opsporingsonderzoek gaat van start. Maar evenals het opsporingsonderzoek in de Deventer Moordzaak ontspoort ook dit opsporingsonderzoek. Er lijkt sprake te zijn van een tunnelvisie. Zo wordt de bewering van mr. Brouwer, topman van het OM, dat er een afspraak met De Hond was gemaakt om geen nieuwe informatie tijdens het oriënterend vooronderzoek aan te dragen, voor zoete koek geslikt, hoewel De Hond die afspraak van meet af aan heeft ontkend. Zuiver gezien, zou ik het dan in het midden laten. Dat getuigen, onder wie iemand die stelt dat hij op de dag van de moord van de weduwe had gehoord dat zij die avond een afspraak had met de “klusjesman” en dat zij daar “tegenop” zag, niet worden gehoord, wordt door Haan kennelijk eveneens voor kennisgeving aangenomen. “Kennelijk”, omdat er in het boek zelfs geen aandacht aan wordt geschonken. Als objectief onderzoeksjournalist zou ik er op zijn minst een kritische kanttekening bij maken. Maar Haan is bezig met zijn opsporingsonderzoek en heeft zich vastgebeten in De Hond.

Het is, zo lijkt het, al heel wat dat het OM onderzoek verricht in een zaak waarin iemand op toereikende gronden is veroordeeld. Dat het OM zich spreekwoordelijk de status van verdachte en van rechter aanmeet, zet Bas Haan ook niet aan het denken. Dat het OM met het oriënterend vooronderzoek in een juridisch vacuüm opereert, waardoor er geen aanknopingspunten zijn om het onderzoek juridisch te waarderen, laat Haan eveneens liggen. Nee, de schijnwerper is gericht op De Hond en het geweer is met scherp geladen. Met veel pathos zet Haan het beeld neer van een “klusjesman” die van onbesproken gedrag is en die samen met zijn vriendin geslachtofferd wordt door Maurice de Hond. De Hond die eerst naar de mening van Haan te goeder trouw zou zijn, maar die daarna de “klusjesman” en diens vriendin op het hakblok legt. Een dergelijke beschuldiging moet op “wettig en overtuigend bewijs” zijn gebaseerd. Maar dat is, als gezegd, bepaald niet het geval. Het door De Hond en anderen geëntameerde onderzoek wordt gekleineerd en gebagatelliseerd en De Hond zou iedere keer wanneer was bewezen dat hij “ongelijk” had, van “strategie” veranderen, waarbij Haan zelfs zover gaat dat hij zegt dat De Hond een alibi voor Louwes “construeert”. Dat gaat ver en omdat het niet op feiten is gefundeerd, stoelt deze beschuldiging nergens op, en overschrijdt Haan de grenzen van het maatschappelijk betamelijke.

Het boek is een gemiste kans. Want veel prangende vragen rond de gang van zaken in de Deventer Moordzaak blijven onbeantwoord. Zo rijzen nog steeds vragen bij het DNA-bewijs tegen Louwes. Vragen die Haan alleen maar heeft aangewakkerd. Het DNA werd o.a. gevonden in een bloedvlekje in de nek van de weduwe. Haan wil ons doen geloven dat er bloed van Louwes is gevonden in de kraag van de weduwe, vlakbij de wurgsporen (p. 9). Dat is wel erg onzorgvuldig, zeker voor iemand die pretendeert nauwgezet met de feiten om te gaan. Waarbij nog komt dat in de DNA-grafieken ook een kenmerk voorkomt dat in het profiel van de weduwe noch in dat van Louwes past. En wat is de impact geweest van de wijze waarop de blouse van de weduwe in de loop der jaren is behandeld? De blouse is een tijd zoek geweest en er is in het prille begin van het opsporingsonderzoek op meer dan knullige wijze onderzoek op de blouse verricht, waardoor de kans dat aanwezig DNA is verspreid over de blouse alleszins aanwezig is. Hoe moet de “dissenting opinion” van de Amerikaanse DNA-deskundige Dan Krane, die een vernietigend oordeel velt over het DNA-onderzoek (“bad practice”), worden gewaardeerd? Is hem, zoals Haan zonder bronvermelding zegt, door De Hond cruciale informatie onthouden? Waarom mijdt de heer Eikelenboom, die verantwoordelijk is voor het DNa-rapport op basis waarvan Louwes werd veroordeeld, elk wetenschappelijk debat met Dan Krane? Hoe kan Haan beweren dat Louwes “liegt” (p. 159) wanneer hij zegt dat hij al in 1999 bloed heeft afgegeven. Dat kan nooit en te nimmer hard worden gemaakt. Hooguit kan worden gezegd dat het onwaarschijnlijk is, omdat DNA-onderzoek destijds niet nodig was. Hoezo droeg de weduwe geen blouse bij het bezoek dat Louwes ‘s ochtends bij haar zou hebben afgelegd? Er zijn zeer sterke aanwijzingen dat zij die nieuwe blouse, de hele dag, ‘s ochtends en ‘s avonds, heeft aangehad. Maar dat is door onderzoeksjournalist Bas Haan kennelijk niet onderzocht. Mogen de verschillende verklaringen die Louwes respectievelijk Michael de Jong een diens vriendin over hun alibi hebben afgelegd zomaar tegen elkaar worden weggestreept? Speelt hierbij geen rol op welk moment en in welke context die verklaringen zijn afgelegd? Deze en nog veel meer vragen worden in het boek niet beantwoord en vaak zelfs niet eens gesteld. Maar ik zal wel geen recht van spreken hebben, want volgens Haan is er geen enkele onafhankelijke strafrechtsdeskundige die twijfelt aan de schuld van Louwes. Een opmerking, waarmee hij elke kritiek uit de weg gaat.

Mijn conclusie is vooralsnog dat de vraag of het bewijs waarop Louwes is veroordeeld toereikend is, op goede gronden aanvechtbaar is en dat het, om elke redelijke twijfel weg te nemen, wenselijk en noodzakelijk is, dat er een wetenschappelijk debat plaatsvindt tussen Eikelenboom en Krane. Haan heeft het over het ontrafelen van een complot, maar wat dat complot precies behelst is mij niet duidelijk geworden. Wat Haan bedoelt is vermoedelijk zoiets als een crimineel samenwerkingsverband tussen politie, justitie en rechters met de bedoeling om te verdoezelen wat er werkelijk is gebeurd (p. 133). De Hond zou dan niet alleen degene zijn die dat samenwerkingsverband veronderstelt, maar ook degene die deze criminele organisatie met wortel en tak wil uitroeien. Maar De Hond heeft uitsluitend beweerd dat het opsporingsonderzoek is ontspoord en dat politie en justitie hun boekje te buiten zijn gegaan. Dat De Hond daarbij ver gaat, is duidelijk, maar als hij al zou suggereren dat er een “doofpotoperatie” zou plaatsvinden, dan noemt hij in dat verband in ieder geval niet de zittende magistratuur. Zuiver redeneren, meneer Haan! Het criminele samenwerkingsverband annex complot lijkt dus vooral een hersenspinsel van Haan zelf te zijn en het wordt in ieder geval niet door hem ontrafeld. Hij gelooft niet in zijn eigen bedenksel. Anders dan de titel doet vermoeden is het boek dan ook een journalistiek verslag over een theorie (Haan spreekt ook over “theorieën”, maar dat wat daarmee wordt bedoeld is al helemaal onduidelijk) die door de schrijver zelf is bedacht en een niet met feiten onderbouwde ernstige beschuldiging tegen De Hond. Het boek grossiert in slordig taalgebruik en het vermengen van “sein” en “sollen”. Het valt te vrezen dat het boek daarom alleen maar koren op de molen is van diegenen die werkelijk menen dat er sprake is van een complot. Zeker wanneer diegenen zich realiseren op welk moment het boek verschijnt: vlak voor de vrijlating van Louwes, die tot aan dat moment door justitie gemuilkorfd is en in een periode dat talrijke procedures spelen.

Wie het voorkomen van rechterlijke dwalingen, zoals Haan doet, zoekt in het vermogen van de rechter om bewijsmateriaal op waarde te schatten, kiest een riskante benadering. Want dat leidt tot systeemgericht denken en blindelings vertrouwen. Het EHRM heeft aanmerkelijk minder vertrouwen in dat rechterlijke beoordelingsvermogen dan onze “eigen” Hoge Raad, die, als we de voormalige president van de Hoge Raad en toekomstig voorzitter van de regeringscommissie die de gang van zaken rond de betrokkenheid van ons land bij de IRAK-oorlog mogen geloven, de komende jaren niet de rechtsbescherming, maar de rechtseenheid centraal zal moeten stellen. Een huiveringwekkend standpunt in een tijd waarin nu juist die rechtsbescherming hoog op de agenda zou moeten staan. En een standpunt waarin juridisch onzuiver over rechtseenheid en rechtsbescherming wordt gesproken. Het EHRM probeert langs een andere weg te voorkomen dat onschuldige mensen worden veroordeeld door het accent te leggen op de rechten van de verdediging en de mogelijkheid voor die verdediging om op de zitting ten overstaan van de rechters weerwerk te leveren. Het onmiddellijkheidsbeginsel en het contradictoir karakter van onze strafvordering wordt daardoor versterkt.

Bij het proces waarbij Louwes is veroordeeld op basis van het DNA-bewijs, is, mede door een inadequate reactie van de verdediging, onvoldoende weerwoord geboden tegen het DNA dat op de blouse van de weduwe is gevonden en dat afkomstig is van Louwes. Er kan nu in het kielzog van de benadering door het EHRM een inhaalslag plaatsvinden door dat bewijs alsnog door deskundigen zoals Eikelenboom en Krane ten overstaan van de rechter en in aanwezigheid van het OM en de verdediging kritisch tegen het licht te houden. Die discussie mag niet op formeel juridische gronden worden geweerd, ook niet op basis van een archaïsche herzieningswetgeving. Het valt te betreuren dat journalisten als Bas Haan te weinig kennis en kritisch vermogen aan de dag leggen.

 

Vooraankondiging: Nieuwe rechterlijke dwalingen!!

Op vrijdag 27 februari a.s. zal Dr.mr. Wedzinga op zijn weblog een aantal nieuwe rechterlijke dwalingen publiceren. Het gaat hierbij om strafzaken waarin iemand op onjuiste gronden is veroordeeld. Strafzaken die nog niet in de publiciteit zijn geweest. Zijn bedoeling is om duidelijk te maken hoe erg het in Nederland op dit moment met de kwaliteit van de strafrechtspraak is gesteld.

 


dec 04 2008

Ministerie zocht cadeau?

Category: Boekenadmin @ 11:58

 

 

193.177.183.211 more info
4 december 2008 00:00 11:43:14
Page: Aktie Reactie AIRVD
arrived from Google searching cowboyverhalen voor jonge kinderen

 

193.177.183.211 – Geo Information
IP Address 193.177.183.211
Host 193.177.183.211
Location NL, Netherlands
City Den Haag, 11 -
Organization Ministerie van Binnenlandse Zaken
ISP Ministerie van Binnenlandse Zaken
AS Number AS5400 BT European Backbone

 

Hoelang worden werknemers al niet bespioneerd op internetten tijdens werktijd?
Men kan zelfs ontslagen worden voor internetten tijdens werktijd indien deze niets met het werk te maken heeft. Regelmatig kom ik werknemers van diverse Ministeries tegen die vrolijk aan het internetten zijn. En de burger maar wachten op de afhandeling van een klacht of vraag.

Zomaar een greep uit de zoektochten van een personeelslid werkzaam bij het Ministerie van Binnenlandse Zaken. Heeft er iemand nog leuke boekjes over?

Het gaat dan voornamelijk over “cowboyverhalen voor jonge kinderen”.
Indien je in het bezit bent van zo’n boekje stuur die dan naar het Ministerie van Binnenlandse Zaken. 


nov 25 2008

Nieuw boek Peter Elberse

Category: Boeken,Nieuwsflitsadmin @ 19:52

 

Impressies vanuit Nederlands zwaarst beveiligde rechtbank geschreven door Peter Elberse.
Uigegeven November 2008 nu te verkrijgen bij bol.com 

De Bunker is de bijnaam van de zwaar beveiligde rechtbank in Amsterdam-Osdorp, waar alle grote processen plaatsvinden die een zeker veiligheidsrisico met zich meebrengen. Het gebouw werd in 1977 als rechtbank in gebruik genomen en vanaf het allereerste proces tegen ‘de Hakkelaar’ was Peter Elberse, ervaren misdaadverslaggever van het ANP, hierbij aanwezig. Hij volgt en verslaat alle processen in de Bunker, waaronder de bekende zaken tegen Mohammed B., de Hell’s Angels, recentelijk Willem Holleeder en Louis Hagemann
In Bekentenissen uit de Bunker schotelt Elberse de lezer geen feitelijke verslagen van deze zaken voor, maar belicht hij op heldere en eerlijke wijze de aspecten ervan die de televisiekijker en krantenlezer ontgaan.

Ook de zaak Bolhaar waarvoor Louis Hagemann tot levenslang is veroordeeld komt uitgebreid aan bod.

En wederom kun je jezelf afvragen of die veroordeling terecht was!