Door Jolande van der Graaf
EINDHOVEN - Een groot deel van zijn jeugd bracht Danny* achter tralies door, want hij was zestien toen hij wegens de moord op drugsdealer Reggie Koenders werd opgepakt. Inmiddels is hij weer vrij en is er twijfel of Danny daadwerkelijk achter deze maffiose aanslag zat. Een reconstructie van een mogelijke justitiële en gerechtelijke dwaling waarbij het openbaar ministerie het zelfs presteert om cruciaal bewijs simpelweg ‘kwijt te raken’.
Het is alsof de Eindhovense crimineel Reginald ‘Reggie’ Koenders die zaterdag de eerste april in 2000 zijn gewelddadige dood voorvoelde. ’s Nachts had hij in een droom al zijn familieleden als in een afscheid voorbij zien gaan. Nadat Koenders zijn zus aan het ontbijt over de vreemde nachtmerrie had verteld en hij met haar en zijn zwager op de Woenselsemarkt inkopen had gedaan, kwam er daadwerkelijk een moordaanslag waarbij de drugsdealer zijn laatste adem uitblies.
Schokkend
Rond kwart voor drie die middag kreeg de alarmcentrale van de Eindhovense politie de eerste meldingen over de brute straatmoord op de dr. Cuyperslaan. Enkele tientallen voorbijgangers waren getuige van de schokkende gebeurtenis waarbij een scooterrijder door de achterruit van een stilstaande Fiat Croma een inzittende van die wagen onder vuur had genomen. Toen de dader ervandoor scheurde, vluchtten de bestuurder, Koenders’ zwager en zijn medepassagier, de zus van Reggie Koenders, in paniek en schreeuwend de Fiat uit. Op de achterbank was Koenders zelf al in elkaar gezakt en aan zijn verwondingen bezweken.
Aanvankelijk verdacht de recherche Koenders’ zus en haar vriend. Insteek zou een conflict over drugshandel zijn geweest. Maar een paar weken later kwam bij de politie plotsklaps Eindhovenaar Danny* in beeld. Een dan 16-jarige jongen die bij zijn ouders in de wijk Woensel woonde en die Reggie Koenders uit wraak zou hebben doodgeschoten omdat deze zijn moeder had mishandeld.
Voor de politie is de opgepakte tiener geen onbekende. Danny is dan ook bepaald geen lieverdje. Hij groeide op in een gezin dat vroeg met hulpverlening te maken kreeg en stond zelf al te boek wegens geweldsdelicten, diefstal en heling. De rechtbank in Den Bosch velde nog datzelfde jaar een oordeel: Danny werd schuldig bevonden aan de moord en kreeg acht jaar cel, een straf die in hoger beroep zou worden teruggedraaid tot vijf jaar met tbs.
Twijfel
Maar later kreeg twijfel de overhand. Had Danny wel veroordeeld mogen worden op grond van wat justitie aandroeg? Is hij überhaupt de man die Reggie Koenders in koelen bloede om het leven bracht? In 2006 nam de Haagse advocaat Job Knoester de zaak van de toen nog gedetineerde Danny over, juist op het moment dat de jongeman op de longstay-afdeling van een tbs-kliniek dreigde te belanden. Danny bleef het misdrijf hardnekkig ontkennen, ontkende daarmee volgens zijn behandelaars zijn probleem en kon in die visie niet worden behandeld.
De advocaat herinnert zich hoe hij Danny stevig aanpakte. “Ik hield hem voor dat hij móest bekennen om beter door de tbs te komen en op termijn te worden vrijgelaten. Maar al die maanden bleef Danny bij zijn standpunt: hij wilde niet iets opbiechten dat hij niet had gedaan, zei hij. Vanaf die tijd ben ik een herzieningsverzoek gaan voorbereiden, ik wil dat dit onderzoek heropend wordt.”
De advocaat nam diverse experts in de arm. Het zijn met name oud-rechercheur Dick Gosewehr en voormalig politiepsycholoog Harrie Timmerman die opmerkelijke zaken in het dossier blootlegden.
Zo doet de manier waarop de dader destijds te werk ging sterk denken aan een professionele liquidatie door een geoefend schutter, die met veel overleg en zeer koelbloedig zijn opdracht uitvoerde. Uit niets blijkt dat de moordenaar van Koenders in razernij handelde, zoals volgens de politie bij Danny het geval was.
Wapen
Het slachtoffer werd gedood door drie 9 mm kogels: twee in de rug, één in het hoofd. Opvallend is dat de kogels in de rug op zeer korte afstand van elkaar zaten, terwijl de beide inschotopeningen in de achterruit van de Fiat een stuk verder uit elkaar waren geplaatst. Hoewel de schutter zijn wapen dus tussen de beide schoten iets verplaatste en onderwijl zijn scooter in balans hield, was hij toch in staat het slachtoffer op nagenoeg dezelfde plaats in de rug te raken. Dat gegeven zegt iets over de geoefendheid van de schutter en maakt het scenario dat een 16-jarige jongen aan het schieten was niet erg aannemelijk.
Politie en justitie lieten dit feit echter nooit onderzoeken. Ook de rechtbank en het hof in Den Bosch vonden het niet nodig om een reconstructie te houden en deskundigen als een schietinstructeur om hun mening te vragen.
Veruit het bizarste is dat de bewijsconstructie tegen Danny alleen rust op tegenstrijdige getuigenissen die niets over zijn vermeende aandeel in het misdrijf zeggen. Zo is ronduit bijzonder dat van de zeven getuigen die de schietpartij zagen en door het onderzoeksteam werden gehoord er drie reppen over een moordenaar die het pistool met zijn rechterhand vasthield, terwijl de overige vier er zeker van zijn dat de dader linkshandig is.
Hoe betrouwbaar zijn hun verklaringen? Veruit de meeste getuigen, constateren Timmerman en Gosewehr, zijn zogeheten ‘klapgetuigen’. Mensen die een klap of in dit geval schoten hebben gehoord, dan pas in de richting kijken vanwaar het geluid komt en vervolgens onbewust aan de hand van de situatie reconstrueren wat zich even ervoor moet hebben afgespeeld. Maar dat hoeft niet de werkelijkheid te zijn, zo is wetenschappelijk aangetoond.
Voor twee van de waarnemers gaat dat niet op. Zij bekeken de moordenaar van Reggie Koenders al toen hij op zijn scooter kwam aanrijden en zagen de hele schietpartij gebeuren. Frappant is dat volgens een van deze getuigen de dader met zijn rechterhand het pistool uit zijn jas pakte, het wapen overnam in zijn linkerhand en toen begon te schieten. Uit die verklaringen blijkt dat de dader vrijwel zeker linkshandig is. Maar Danny is rechtshandig.
In de warboel van uiteenlopende verklaringen hebben de scooter, helm en kleding van de dader zo’n beetje alle kleuren van de regenboog. Zo zegt een getuige dat de dader een zwarte broek met zwarte handschoenen droeg. De volgende heeft het over een donkerkleurige jas, de derde over een beige/bruin jack, de vierde beschrijft een soort Goretex jas met heldere kleuren, de vijfde een jas met rood, paars en wit, de zesde een zwarte outfit met gele streep op de mouwen en de zevende getuige zweert bij een felgekleurde jas met mogelijk rode, zwarte en witte vlakken.
De genoemde kleuren van de helm lopen uiteen van wit, naar beige, blauw, zwart en zelfs geel met rood. Hoofdkleur van de scooter is volgens de getuigen geel met vlakken die respektievelijk grijs, groen, blauw, paars, geel of misschien wel oranje zijn. Vier getuigen hebben het nog over lengte en postuur van de dader. “Hij was kleiner dan 1.74 meter”, zegt de een. “Beslist tussen de 1.75 en 1.80 meter”, aldus de ander. “Mager en niet groot”, meent nummer drie. “Iets groter dan 1.58 meter”, is het oordeel van de vierde ooggetuige.
Aan al die uiteenlopende verhaaltjes kan geen mens een zinnige conclusie verbinden. Maar politie en justitie deden dat wel en stelden Danny op basis van het gebabbel in staat van beschuldiging. Ook de rechters slikten de rammelende verklaringen voor zoete koek en zagen het dubieus genoeg als hard bewijs voor een moord.
Goocheltrucs
Veruit de grootste goocheltrucs lijken te zijn uitgehaald met het technisch bewijs. Op de plek van het misdrijf werden kogelhulzen aangetroffen. Maar zowel politie, justitie, als de rechtbank en het hof vonden het niet belangrijk om die op dna te laten onderzoeken.
Toen advocaat Job Knoester in 2006 bij het NFI de hulzen opvroeg voor een contraexpertise kwam het justitiële forensische instituut met een bizarre verklaring. Knoester: “Volgens het NFI had dat allemaal geen zin, omdat de hulzen na schietproeven waren schoongewassen. Afgezien van het feit dat je met hulzen geen schietproeven doet, is het onbestaanbaar om die dingen daarna te gaan schoonwassen.” Pas recent heeft het OM de advocaat laten weten de hulzen te overhandigen zodat alsnog naar dna worden gezocht.
Het kan nog gekker. Op steenworp afstand van de plaats delict legde een bewakingscamera van een benzinestation de moordaanslag vast. Geen van de rechters die een oordeel velde over Danny heeft de videoband ooit gezien of opgevraagd of de agent die er een summier proces-verbaal van opmaakte als getuige gehoord.
Het beeldmateriaal is ook nu nog van het grootste belang om de waarheid achter de liquidatie te achterhalen. Maar zowel de videoband, een digitale kopie als de foto’s die aan de hand van de opnames zijn afgedrukt, zijn volgens justitie Den Bosch ‘onvindbaar’. Dat gaat advocaat Knoester een paar stappen te ver. De strafpleiter heeft de afgelopen dagen een kort geding aangespannen om de stukken alsnog in handen te krijgen. “Eén videoband die is zoekgeraakt kan ik nog geloven. Maar én de kopieën weg én de foto’s verdwenen, dat gaat er bij mij niet in. Ik kan geen andere conclusie trekken dan dat het OM hier kennelijk veel te verbergen heeft.”
Als Danny niet de dader is, is de vraag wie Reggie Koenders wel heeft doodgeschoten. Vijanden had deze crimineel die vlak voor zijn dood betrokken was bij ripdeals en verkrachtingen, werd bedreigd en daarom naarstig op zoek bleek naar een wapen, te over. Maar politie en justitie deden daar nooit naspeuringen naar.
Laat staan dat uitgezocht werd of er een verband is met andere moordpartijen die de Lichtstad te verduren kreeg. In amper tien dagen werden destijds de criminelen Frank van Geel, Ad Pruijmboom, Reggie Koenders en Franske van der Sanden vermoord. Kort daarop volgde weer een moordzaak. Surinamer Guno Plescode die in een tuin bleek te zijn begraven, terwijl zijn in ontbinding verkerende hoofd nog boven de grond uitstak. Dezelfde Plescode was een belangrijke getuige in het onderzoek naar de moord op Reggie Koenders.
Het OM in Den Bosch wilde in eerdere contacten met De Telegraaf niet op de zaak ingaan.
*Op zijn verzoek blijft de achternaam van Danny onvermeld.
Reacties zijn welkom op jvdgraaf@telegraaf.nl
Bron: De Telegraaf 13 juni 2009
Ik zou graag willen weten wie er bij het onderzoek betrokken waren en wie in deze de officier van justitie en de voorzitters van de rechtbank waren. Dit soort zaken dienen in kaart gebracht te worden met naam en toenaam. Zoals ik al in mijn man zijn zaak vaker aangekaart heb lijdt het OM en de magistratuur aan een vervelende ziekte. Scoringsdrift.
Wederom een veroordeling die te ziek is voor woorden, waarbij bewijsmateriaal spoorloos verdwenen is en waar een notenmix aan getuigen ingebracht wordt als wettig en overtuigend bewijs. Genoeg om een jongen van 16 jaar op te laten bergen in een kliniek.
Het wordt tijd dat al die personen betrokken bij het onderzoek, de OvJ en de rechterlijke macht die deze uitspraak heeft voltrokken voor 10 jaar in een kliniek worden opgeborgen!
Dit soort veroordelingen dienen gebundeld te worden om zo een klacht tegen het OM en de Staat der Nederlanden in te dienen.
